De laatste eindjes

Naast wandelen en ver weg heel veel plaatjes maken is het ook goed eens in de achtertuin te kijken. En dat is precies wat de laatste twee dagen in Asturië besluiten te doen.

21036244354_6eab23c6db_z

Allereerst maken we een flinke wandeling langs de kust van Poo de Llanes tot aan Barro. Bizar om te zien hoe verschillend de stranden zijn. Allemaal even idyllisch maar te gelijkertijd compleet anders. Met unanieme stemmen is het  Playa de Barro tot mooiste strand verkozen.

21668059251_7c891b8b76_z

De laatste dag ruimen we wat op, pakken we wat in en besluiten we tegen de middag  even op het strand (Playa de Poo) te gaan liggen. Uiteraard moet er ook even gezwommen worden. Hoe anders dan de Noordzee: helder water, enorm hoge golven en de kracht van die golfen. Erg bijzonder. Helaas besluit de zon al snel achter de wolken te kruipen en dus druipen we letterlijk af naar ons appartement. Rummikubben en een fles wijn op het terras is ook leuk.

21661047285_5b9b011487_z

‘s Avonds, na het diner, blijkt bewolking is gebroken, staat de maan volop te schijnen en zijn flink wat sterren zijn te zien ondanks de straatverlichting. Het inpakken van de auto moet maar even wachten en we maken dat we op de kliffen komen.  Nu we  sterren hebben geplaat, zijn eigenlijk alle fotografische doelen van deze reis gehaald. Kusten, bergen, sterrensporen en de Melkweg, top!

21467580579_b74003007a_z

Playa Silencio

Even 300 km rijden om een anemoon op de foto te zetten. Dat is een beetje het plan van vandaag. Misschien als bijvangst nog wat rotsjes, of andere bezienswaardigheden, maar eerst een stukje rijden.

IMAG2080_sml

Tijdens de voorbereiding van deze reis kwamen een tweetal playas telkens terug als de meest fotogenieke. Over de Costa Quebarra schreven we al eerdern deze week. Vandaag is de ander aan de beurt: Playa del Silencio. Deze kust ligt een kleine 150  kilometer westelijk van onze verblijfsplaats, een stukje rijden dus. Met de benzine prijzen in dit land een stuk minder pijnlijk dan in Nederland. Waarom dit strand Playa del Silencio heet is ons niet geheel duidelijk, hoewel het aantal mensen op het strand reuze meevalt.

IMAG2074_sml

Het eerste wat opvalt zijn de prachtige structuren in de rotsen. Heel anders dan bij Llanes en Santander. Eigenlijk zijn ze alle drie niet te vergelijken. We lopen verder over het grindstrand dat overigens ook best bijzonder is: het begint met grof, geslepen keien en wordt naarmate we verder naar het westen lopen steeds kleiner en fijner, bijna als zand.MMK_7720_sml

We klauteren over wat rotsen en vinden poeltjes. Elk van poeltjes heeft zijn eigen  ecosyteempje. Erg leuk om te zien. Wier, sponsen, anemonen, garnaaltjes, visjes, op elke rots een uniek aquarium. Het vinden de anemonen en ze goed fotograferen valt nog niet mee. Volgende keer gaat er een macrolens mee!

IMAG2078_sml

Als het echt eb is klauteren we verder en komen op een tweede strand uit dat veel mooier is dan Silencio. Bovendien heeft deze baai een toegift: erg komt een heuse waterval uit de rotsen! We hebben even de tijd, maar om niet vast te komen zitten maken we de foto’s die we willen maken en kleuteren langzaam terug richting de auto. Wederom een prachtige belevenis rijker.

Idylle in het hooggebergte

Na het geweld van de kust gisteren gaan we vandaag de bergen weer in. Die blik op de Picos moet er immers komen. We rijden naar Covadonga, dezelfde weg als eergisteren. Vervolgens komen we weer op een geitepad uit dat ons al slingerend naar een tweetal bergmeren brengt. De tien kilometer draaien en keren zijn al spectaculair (inclusief de onvermijdelijke koeien op de weg), maar eenmaal boven snappen we wel waarom half Spanje hier in de zomer naar toe komt. Werkelijk schitterend.

IMAG2068_smlWe besluiten de voorgeschreven wandeling links te laten liggen en ons eigen plan te trekken.  Allereerst klimmen we op een bergrug die tussen de twee meertjes in ligt.  Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht over de Picos (jaja, daar is ie dan eindelijk!) en de zee. Heel bijzonder. De wind die ons gisteren zowat in zee blies, blaast ons hier van de kam, dus maken we wat foto’s en lopen terug naar het Lago Enol en via wat geklauter naar een geweldig idyllisch dal. Bij een refugio drinken we een bak koffie en dan terug naar de auto, want er staat nog een tweede wandeling op het program, waar we eerder deze week door omstandigheden niet aan toe zijn gekomen.

IMAG2070_sml

We rijden terug het dal uit (wederom schitterend en wederom koeien op de weg) naar de volgende bestemming: een wild stromend riviertje een kilometer of twintig verderop. De start plaats laat zich makkelijk vinden en het wandel pad ziet er prima uit. We komen langs een middeleeuws brugje, erg leuk, maar helaas geen fatsoenlijke plek om een plaatje te maken. Door gaat het langs het riviertje de Dobra met zijn verrassend heldere water. De meeste stroomversnellingen zijn niet bereikbaar of niet de moeite van het fotograferen waard en als we tegen het einde van de route komen wacht ons een niet aangename verrassing. Recent blijkt het pad weggespoeld en er is geen mogelijkheid verder te gaan. Lichtjes teleurgesteld wandelen we terug. Een beetje een domper op verder een alweer een fantastische dag.

MMK_7657_sml

IMAG2067_sml

Hier aan de kust…

Cantabrië en Asturië staan bekend om de kusten. Rotskusten met daarin idyllische strandjes verweven, hoge kliffen en her en der staan stukken rots eenzaam in de zee waar golfen ze proberen kapot te beuken. Een aantal van die stranden hebben we eerder deze week bezocht, maar vandaag besluiten we het een stukje verderop te zoeken. Als je zoekt op Cantabrië en kust kom je steevast bij de “Costa Quebrada” uit, het mooiste stukje net boven Liencre.

MMK_7413_sml

Nadat we ons door een ongelofelijk lelijk toeristendorp hebben geworsteld en de auto hebben geparkeerd bij een vaag strandtentje lopen we het Playa de Arnia  op. In een hoekje zitten twee strandwachters (een veilig gevoel) te waken over ons, drie andere bezoekers en 4 hondjes. Het strand is werkelijk prachtig en de rotsformaties onwerkelijk. We hebben ons bezoek zo gepland dat we rond eb aan zouden komen (lang leve getijden tabellen) wat ons de mogelijkheid geeft uitgebreid rond te wandelen, te klauteren en te fotograferen.  Wat een fotogeniek strand is dit!

MMK_7571_sml

Omdat we voor een foto wat meer water nodig hebben, besluiten na verloop van tijd eerst te gaan lunchen in bovengenoemde strandtent. Ineens begrijpen we waar al die auto’s van zijn die dubbel geparkeerd op de parkeerplaats zijn verschenen. De hele hut staat vol. Wat een kippenhok. Maar wel een kippenhok met de beste jamon (iberico) die we deze vakantie mochten testen.

MMK_7523_sml

Terug op het strand krijgen we inderdaad het water dat we wensen, zowel van beneden (vloed komt weer op) als van boven (regenhoezen om de camera’s en tassen)  overigens. Desondanks kunnen we de plaatjes maken die we in gedachten hebben.

DSC_0495_sml

Omdat de wandelweg de kliffen op spekglad is geworden van de regen, pakken we de auto voor het volgende strand, Playa del Portio. Hier kunnen we wel de kliffen op, sterker nog we worden er op geblazen.  Ook hier kunnen we een paar fraaie shots maken al hangen we wel met z’n tweeën aan het statief om te voorkomen dat we met camera en al de zee waaien. De wind is echt bizar: hard en aflandig. Bij het afdalen konden we zo ongeveer rechtstandig naar beneden, maar met de plaatjes die wilden.

Urros de Liencres

 

 

Blauw wordt rood en zwart en eindigt in rood


Vandaag staat een excursie naar een van Spanje’s meest dierbare heiligdommen op het programma. Het is op deze plek dat de opmars van de Moren werd gesmoord, en de reconquista begon, ergens in het jaar 722.  Vervolgens duurde het nog even voordat het hele schiereiland weer in christelijke handen was (kennelijk erg belangrijk toen) en vandaar dat al op ruim dertig kilometer van Covadonga, want zo heet de plek, het verkeer al wordt geregeld, gesplitst en omgeleid.

Wij kiezen ervoor dit gebied op een doordeweekse dag te bezoeken wat betekend dat je gewoon voor de deur kunt parkeren. Wel net zo makkelijk. Allereerst belanden we in een grot waar de kaarsjes welig branden en de Spanjaarden devoot hun hoofd buigen en bidden tot de heilige maagd die bovenstaande historische gelegenheid heeft mogelijk gemaakt (dat geloofd men ten minste) . Wij vragen slechts om enige steun voor aanstaande tocht en die blijken we nodig te hebben.Santacueva

We hebben al eens eerder gewag gemaakt van het idee van blauwe, rode en zwarte wandelingen en volgens het boekje zou ook de tocht van vandaag weer het stempeltje blauw mee krijgen. Niets is minder waar. Vanaf het moment dat we de kapel verlaten en de tocht echt beginnen gaat het omhoog, stijl omhoog, door beekbeddingen, over keien, klei en ander glibberig spul, omhoog.  Blauw, wordt rood, donker rood, haast zwart. Helaas zijn we wandelstokken vergeten maar gelukkig staan er best veel berkjes onderweg. Zo gaan we voorzien van verse wandelstokken de uitdaging aan.

Moet gezegd, eenmaal boven, de nodige verwensingen en ander ongemak achter ons latend, komen we aan op een erg fraaie “alpen” weide. Her en der zien we sporen van wroetende zwijnen en nog veel meer sporen van grazende koeien (van die soort die altijd in de weg staat). Het doel van de wandeling is een grot genaamd ‘Cueva de Orandi’.

MMK_7285_sml

Daar aangekomen rijst de vraag of we onze benen willen breken door dezelfde weg terug te gaan (blauw mijn achterste) of dat we op de kaart vertrouwen en een paadje over een bergkam  nemen.

De geschiedenis zal uitwijzen of het de juiste keuze was, we gingen voor de bergkam. De belangrijkste les hieruit: ‘Daar waar een koe kan gaan,  kunnen ook wij het aan’. Met onze zo juist aangeschafte stokken (goed spul, berkenhout!), het besef dat afdalen wellicht een slechter alternatief is dan stijgen en de gedachte dat koeien dit pad echt gebruikt hebben, gaan we door. Al vragen we ons om de honderd meter af waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn.  De overvliegende gieren geloven we wel, de bramen, brem en andere stekelbossen doen ons niets meer en wat zijn we blij als we een paar honderd meter hoger een paar hutten zien. Precies zoals de kaart aangaf!

MMK_7298_sml

De afdaling is een weelde vergeleken met alles wat we tot nu toe hebben meegemaakt en geloof me, een glas cola bij de auto heeft nog nooit zo goed gesmaakt! Hiep hiep voor alle heiligen in de Santacueva en vooral de twee geofferde berkentakken!

‘s Avonds breekt de lucht nog een keer open en haasten we ons naar de kust om de zonsondergang te fotograferen, een fantastische zonsondergang. Een heerlijke manier om deze enerverende dag mee af te sluiten.

MMK_7371_sml

Een nieuwe poging

Gisteren ging een blik op de Picos de Europa letterlijk de mist in. Vandaar dat we het vandaag opnieuw proberen. Uit het boekje kiezen we dit keer een blauwe wandeling, wellicht is het beter het nog even rustig aan te doen, niet waar.

Deze tocht begint met een fraaie rit door het voorgebergte en de plek waar we de auto moeten achterlaten is relatief makkelijk gevonden. Dat is alvast een meevaller. Als het goed lopen we een berg op waar we een uitzicht hebben over zowel de Cantabrische zee als de Picos. Het weer is eigenlijk best wel ok met her der een paar wolkenvelden en verder vooral veel zon. Ach, met een blauwe wandeling moet dat goed komen, zou je denken.

MMK_7249_sml

Aan de toon vermoed u wellicht al dat dat niet zo is, en dat klopt. Wat volgt is een weg (ja een weg) vergelijkbaar met die die we gisteren zijn opgereden enkel een paar graden steiler. En dat blijft zo tot het einde toe. Moet gezegd, de uitzichten zijn prachtig, de gieren woeshjen ons ook hier aan alle kanten voorbij. Het eerste stuk lopen door een soort van hooggebergteheideveld waarin we in elk geval 3 soorten heide ontwaren, bloeiende brem en talloze andere bloeiende bloempjes. Die hadden we niet meer verwacht in dit jaar getijde, maar wel erg mooi.

MMK_7256_sml

Vlak voordat we aan de laatste klim willen beginnen rolt er een bui binnen voorafgegaan en gevolgd door een flinke lading mist. We besluiten dat we niet verder gaan, de vakantie duurt nog even toch? Ondanks de regen gebruiken we de terug weg vooral om al dat fraais dat we op de heenweg tegen kwamen te fotograferen. Tussen de wolken door kregen we bovendien nog een kleine sneak-preview van de Picos, helaas te weinig voor een echt goede foto.

IMAG2048_sml

Ondanks dat we top niet haalden was het een leuke, ietwat zware, maar vooral verrassende wandeling. Toch eens een briefje naar Rother sturen en vragen hoe dat zit met dat blauw, rood en zwart.

IMAG2052_sml

Woeshjjjjj

Doel twee van de reis is wandelen in de Picos de Europa, een naar men zegt erg bijzonder fraai gebergte. Zoals we dat eigenlijk altijd doen, kiezen we eerst een wandeling die uitkijkt op het gebergte waar het echt om gaat. Dat deden we in 2009 in de Dolomieten al, dus waarom nu niet?

IMAG2045_sml

De eerste echte bergwandeling begint in het prachtige plaatsje Arangas (tegen de tijd dat je hebt bedacht hoe dat moet klinken, ben je er door). Een rode route naar de top van de Peña Llacia. We hebben vaker van dit soort wandelingen gemaakt, dus dat moet lukken! Moet gezegd, de weg naar het startpunt is een ervaring op zich. Nooit gedacht dat ons Puntootje  tot dergelijke prestaties in staat is. Een betonnen weggetje gaat zo ongeveer recht tegen een berg op en eindigt uiteindelijk in een op een weilandje dat al vol staat met auto’s (waarom zijn die mensen hier? En vooral, waar zijn ze?).  Zelf zijn we redelijk content met deze prestatie want her en der was het serieus krapjes allemaal.

DSC_0485~2_sml

Over de wandeling zelf kunnen we redelijk kort zijn. We hebben het juiste pad nooit gevonden en zijn daar, achteraf, ook niet echt rouwig om. We zijn een paar kilometer omhoog gelopen. Hebben kennis gemaakt met casina-koeien (zijn best lief en lopen je nooit in de weg)  en zagen tot onze verwondering enige keren een tiental vale gieren voorbij vliegen. Wat een waanzinnig imposante beesten zijn dat! Het pad eindigt in een oude mijn waar we wijselijk maar niet naar binnen kruipen.

IMAG2046_sml

Op de terugweg blijken de koeien en met me de kalveren al meer gewend aan ons doorreizen en zonder al te veel moeite komen we terug bij de auto. Omdat we het nog steeds te zot voor woorden vinden dat we het echte pad niet hebben gevonden lopen we een stukje door en gaan opnieuw een bergpaadje op. Dit leidt tot een bergweide met alweer zat koeien en de grootste verrassing van de dag: op nog geen toen meter komt een vale gier voorbij gesuisd. Woeshjjjjjjjj….. Wat een enorm mooie belevenis.

MMK_7217_sml

Ook op dit veld is geen pad te bekennen en omdat we onszelf niet echt tegen de berg omhoog zien lopen, keren we terug naar de auto en rijden via een alternatieve route terug naar ons appartement om onze 6 jaar samen te vieren.  Genoeg om over te babbelen want we zijn een waanzinnige ervaring rijker ook al hebben we nog geen Picos gezien!

IMAG2047_sml
Voorafje

Living on the edge

Vandaag geen snode plannen. De voorspelling is dat de bewolking wel eens zou kunnen breken, dus lijkt het ons een goed plan de kust op te zoeken en een poging te doen iets met een zonsopgang te proberen. Gisteravond ben ik al even snel op verkenning geweest en het blijkt dat we op nog geen kilometer een schitterende kust ter beschikking hebben met een fraai strand en, belangrijker, rotsen die uit de zee steken.

IMAG2039_sml
Een belangrijke reden voor ons om naar dit gebied af te reizen is de kust. Een paar jaar geleden kwamen we als struinend op het wereld wijde web een foto tegen die we maar niet  uit ons hoofd krijgen. Natuurlijk lukt het nooit dezelfde foto te maken (al helemaal niet met zonsopgang, want het plaatje is een nachtfoto), maar in elk geval kun je je best doen in de buurt te komen en er je eigen draai aan te geven. Voilà, de uitdaging van vanochtend.

IMAG2044_sml

Bij het krieken van de dag (en dat is hier een stuk later dan in NL) beklommen we de klippen en kom het feest beginnen. Zou het een mooie opkomst worden?  De schemer (het beroemde blauwe uurtje) was al zeer fraai, maar wat een mazzel hadden we dat de zon precies door een gat in de wolken aan de horizon wist te piepen. Beter hadden we het ons niet kunnen wensen! Doel 1 van de vakantie nu al gehaald.

MMK_7198_sml

De rest van de dag gebruiken we om de kust hier wat beter te verkennen en sluiten we af bij de plaatselijke sideria voor wat cider en tapas. De ham is werkelijk geniaal!

IMAG2042_sml

Spuigaten, doornstruiken en fraaie strandjes

Al jaren gebruiken wij boekjes van Rother voor het plannen van onze vakantiewandelingen. Over het algemeen zijn de beschrijvingen goed (Duits, maar goed) en is er een ruime keuze, net als skipistes ingedeeld naar moeilijkheid met de kleuren blauw, rood en zwart.

Om er rustig in te komen en om ons eerste halve doel van de vakantie voor te bereiden (zons op- en ondergangen fotograferen aan de kust), beginnen we met een wandeling langs de kust. Meteen wordt het duidelijk dat bewegwijzering niet het het sterkste punt van de Spanjaarden is. Een ietwat spannend weggetje brengt ons, na drie keer fout te zijn gereden, naar het beginpunt van de wandeling. Aan parkeerplaatsen doet men ook niet hier, dus maar hopen dat er niet al te veel vrachtwagentjes over het weggetje moeten de komende 4 uur.

IMAG2024_sml

De eerste helft van de tocht is werkelijk spectaculair. We lopen over hoge kliffen en langs enorme gaten in de grond waar we de zee in tekeer zien gaan (de “buffones”, de spuigaten). Bij heftig weer (niet vandaag dus) kun je hier waterzuilen van tientallen meters hoog verwachten.  Ook zonder die spuiters is het al indrukwekkend: het op de klippen lopen van de golven klinkt als afvuren van een kanon, de golven klotsen in de gaten en van tijd tot tijd komt er voldoende water uit de gaten omhoog om een idee te krijgen hoe het er met noordwester storm uit moet zien.

IMAG2025_sml

Tussen dit alles lopen we door een bijzonder mooi landschap met afwisselend heideveldjes, rotsen en gras. In deze regio geldt overigens: waar gras is zijn per definitie ook koeien met bijbehorende vlaaien, overigens.  Volgens het boekje zouden we geel witte markeringen moeten volgen. Daarvan hebben we op de 6 kilometer langs de kust misschien drie gezien. Voor wandelaars zijn de markeringen wellicht nog beroerder dan de aanwijzingen voor de automobilist.

IMAG2027_smlUiteindelijk besluiten we het zelf maar uit te vogelen en zoeken we, na een kilometer doornstruiken, een pad iets verder van de kust op (de Sint Jacobs route, wel ernstig goed aangegeven). Via dit pad komen we bij een twee tal bijzonder mooie stranden waar bij we bij een onze big-stoppers besluiten uit te proberen. Bij de ander rusten we even uit bij een strand tent om vervolgens volgens het boekje terug te wandelen naar de auto. De dag sluiten we af bij de lokale Sideria: Cider (met een halve fles achter de kiezen kom je door een alcohol controle!) en tapas!DSC_0472~2

Kilometers vreten of hoe makkelijk een stukje plastic is

Slechts 1600 kilometer hebben we voor de boeg die we in twee etappes willen overbruggen. Op aanraden van een collega proberen we de eerste dag zo ver mogelijk te komen en hebben we een hotelletje in de buurt van Bordeaux geboekt. Al in de vroegte een tweetal potentiële hordes: Antwerpen en Lille. De eerste nemen we zonder al te veel problemen (gebeurt me niet zo vaak), de tweede blijkt een stuk lastiger, we zijn er dan ook midden in de spits. Ruim een  uur vertraging, de volgende keer ook maar omheen rijden dan.
IMAG1999_sml

Als we de files rond Rijsel uit zijn komt wellicht de grootste verrassing. We besloten met een grote boog om Parijs te rijden en dat levert, zelf op een doordeweekse dag compleet lege wegen op. Drukte is niet leuk, maar het houdt je wel wakker.  Zelden hadden we meer moeite de ogen open te houden. Des al niet te min komen goed in Bordeaux aan.

Nou ja bijna helemaal goed, want op onverklaarbare wijze blijkt na een stop de creditkaart verdwenen en pas dan blijkt hoe handig het is dat ding niet te verliezen. In de auto een nieuwe aanvragen met een brakke telefoon verbinding schiet niet echt op. Tol betalen met een net iets te scherp gevouwen  20-je gaat ook niet zo goed (bovendien ben daarmee ben je meteen een belangrijk deel van je cash kwijt). Hopen dat je ergens kunt pinnen en dat het tankstation en  Hotel Meastro accepteren maakt dat je en-passent leert relativeren. Zal vast goed komen (en dat komt het ook).

IMAG2006_sml

De wijn en het eten zijn goed in Bordeaux net als het bed. Fris en fruitig starten we met etappe twee. Op naar Spanje. Wederom saaie snelwegen de laatste 200 km in Frankrijk, maar in de buurt van de Spaanse grens begint het werkelijk ergens op te lijken:  draaien en keren, omhoog en omlaag, mooie uitzichten. Helemaal goed. Zoals voorspeld gaat het allemaal niet zo snel meer, maar we komen veel vroeger dan gepland aan in Llanes, onze bestemming. Een prima reis met slechts een kleine hick-up.

IMAG2015_sml

The outdoor adventures of us and our cameras