Vallende sterren

Eens per jaar vallen de sterren uit het firmament. Nou ja, eens per trekt de aarde door een puin spoor dat is achter gelaten door een komeet (komeet Swift-Tuttle) en de zwaartekracht zou de zwaartekracht niet zijn als hij dat puin niet naar het aardoppervlak liet dwarrelen. En omdat de atmosfeer dat stof doet verbranden zien zien wij een licht streep langs de hemel. Meteoren kun je overigens nagenoeg elke avond waarnemen, maar de Perseïden is de grootste van de meteoor zwermen en dus is de kans op grote aantallen vallende sterren het grootst (tot 80 per uur wordt geclaimd). Daar komt bij dat de zwerm uit het sterrenbeeld Perseus lijkt te komen en dat sterrenbeeld staat midden in de Melkweg. Goed voor een leuk plaatje dus.

MMK_3938-Edit

Om dit fenomeen goed te kunnen waarnemen moet het donker zijn. Echt donker. Nu is het in Nederland een kansloze onderneming een echt donkere plek te vinden, al helemaal hier in Brabant. Er wonen iets te veel mensen op iets te weinig grond die het allemaal prettig vinden iets te veel licht de lucht in te sturen (niet bepaald efficiënt, als je het mij vraagt, daar moesten ze eens iets voor uitvinden). Twee jaar gelden zijn we naar het Kootwijkerzand  gegaan. Het was die nacht redelijk koud, en het is daar behoorlijk donker. Bovendien scheen de maan niet volop, zoals vorig jaar het geval was. Dit jaar was de voorspelling niet zo rooskleurig en besloten we voor de ‘next best’ plaats  om de hoek te gaan. De grote Peel. Helaas heeft men de laatste jaren de nodige kassen bij Someren gebouwd waardoor het er niet meer zo donker is als ooit…

MMK_4148-Edit

Het blijft een mooi fenomeen. Je parkeert je auto rond middernacht (dan is het pas donker in augustus) bij het bezoekerscentrum, onder een lamp en loopt het donkere bos in. Langzaam wennen je ogen aan het donker en op het moment dat je uit het bos komt en omhoog kijkt zie je de Melkweg. Naar het noordoosten, ergens tussen Capella en Cassiopeia staat Perseus. En het duurt inderdaad niet lang of we zien de eerste vallende sterren. De eerste van de tientallen die we vanavond zien. Heldere, zwakke, snelle, langzame, zelfs een bolide. De camera’s worden klaar gezet en na een paar test-shots is het een kwestie van de draadontspanner vast zetten, gaan zitten en genieten.  Echt heel bijzonder om midden in de nacht in de Peel sterren te kijken.

MMK_4454-Edit

Na een drie kwartier zien we in het bos een lampje slingeren. Nog een fotograaf die bedacht had dat dit een goede plek zou zijn. Vreemd genoeg blijft het daarbij, we hadden veel meer fotografen verwacht, maar gezellig is het wel. Het geplande uurtje worden er ruim drie en pas als het weer dicht begint te trekken en de eerste lens beslaat pakken we in zeggen we Rogier goedenacht en rijden snel naar huis.

Perseïden (Perseids) 2015 - De Peel (Ospel) 13/08/2015

Plaatjes Maris: https://www.flickr.com/photos/kolkkie/albums/72157656779804898

Plaatjes Marc: https://www.flickr.com/photos/mmks_pictures/albums/72157657172894752

 

 

Pluisjes

Het lijkt wel of het dit jaar allemaal net even wat uitbundiger is met de natuur. Het Hallerbos leek net even paarser, de rozen in de tuin en langs de heggentocht vorige week bloeien net wat enthousiaster net als de druif en tijm overigens. Het kan/zal een illusie zijn, maar voor mijn gevoel is het dit jaar net iets meer in de natuur.

IMG_1191-Edit

Zo zagen wede afgelopen weken nodige foto’s van veenpluis voorbij komen. Al jaren lang wilden we dit plantje eens goed op de foto vastleggen en al even jaren kwamen we er niet aan toe. Behalve dan die ene keer op de Braakhuizense heide toen het eigenlijk wel flink tegen viel.  We zijn vast weer te laat, maar met een tip van collega fotograaf Nando onder de arm togen we naar de Groote Heide.  Het Droogmeerven om precies te zijn. Lekker op fietsafstand dus geen gedoe en onderweg alle tijd om een links en rechts over de schouder te kijken.

MMK_0491-Edit

Bij het Droogmeerven blijkt het grootste deel van het pluis wel verwaaid. Jammer, maar gelukkig staan her en der nog wat plukjes pluis mooi wezen in het gouden uurtje. In elk geval mooi genoeg om alvast eens een paar plaatjes te maken. Gelukkig hebben we onderweg vlak in de buurt nog een reserve veldje met veenpluis gespot dat nu ineens veel belovender is  geworden. Snel terug gefietst dus en daar maar eens nat voetje lopen. En het is het meer dan waard. De ondergaande zon midden in een groot veld (feitelijk staan we midden in een ven te soppen) met veenpluis. Geweldig! Later dit jaar nog even de paarse heide en dan hebben we de seizoensbloeiers wel weer gehad lijkt me zo :).

IMG_1197-Edit

 

Heggendans

Boxmeer? Waarom zouden we in vredes naam bij Boxmeer gaan wandelen? Omdat het boekje het zegt wellicht, maar misschien ook wel uit nieuwsgierigheid, want zeg nou eerlijk: Boxmeer?

IMG_0755

Ik gok dat de wandeling van vandaag uit een blaadje van de lokale spoorvervoerder is gekopieerd. Het idee is namelijk van Boxmeer naar Vierlingsbeek te lopen en vanuit daar met de trein terug naar de parkeerplaats in Boxmeer (ik heb het woord Boxmeer nu al vaker getypt dan dat ik er mijn hele leven aan heb gedacht).

IMG_0754

Het kost ons best wat moeite om het dorp uit te komen. Allereerst is de route wat knullig aangegeven en dan is er ook nog de Vaart. Iets met heilig bloed, veel gras op straat en een processie, maar niet voordat we het beeld van Sylvia Millecam  hebben bewonderd. In mijn herinnering zag die er toch heel anders uit voordat ze met Jomanda in aanraking kwam.  Eenmaal buiten het dorp knapt het uitzicht overigens behoorlijk op (en de routeaanwijzingen ook). We lopen in een boog om het kasteel van Boxmeer, een 18de eeuws aandoend gebouw dat begin vorige eeuw is “verfraaid” om als ziekenhuis dienst te kunnen doen.

IMG_0758

Langs de Maas en de sluizen bij Sambeek (best druk nog  voor een zondag) lopen we het gebied in waarom we hier naartoe zijn gelokt: Heggen, heel veel heggen. Heggen van meidoorn en sleedoorn en bramen en boompjes van allerlei slag staan links en rechts langs de paden. Alles door elkaar, heel natuurlijk. De meidoorn staat op dit moment in bloei net als de wilde roos, wat het aanzicht nog net iets fraaier maakt. Zo nu en dan een doorkijkje op een wei, een akker of de Maas zorgt voor de nodige afwisseling.

IMG_0767

In Vierlingsbeek vinden we vlak bij het stationnetje een prima pannenkoekenrestaurant. Lekker smikkelen na een heerlijke wandeling. Dus waarom moet je naar Boxmeer? Wel, om te wandelen door de Maasheggen en pannenkoeken te eten in Vierlingsbeek, logisch toch?

IMG_0772

 

Bloempjes, heel veel bloempjes

Ergens in een fotocursusje/workshop, misschien wel op een forum is ons in het oor gefluisterd dat je ‘s ochtends vroeg, zo net na het krieken van de dag het meest fantastische licht hebt. Mooi licht betekent dat je mooie foto’s kunt maken, zonder mooi licht wordt het niets, helemaal niets. Het moet ook niet al te bewolkt zijn natuurlijk en ook een beetje een aardig onderwerp om op de gevoelige plaat te zetten schijnt te helpen.  Misschien moet je ook nog een beetje kunnen fotograferen of op zijn minst doen alsof!

MMK_8119-Edit

Nu waren we vorig jaar ook al eens naar Brussel gereden voor een ochtend bloemetjes fotograferen. Toen misten we het licht en deed het onderwerp eigenlijk ook niet mee. We waren te vroeg in het seizoen. Echt gave plaatjes werden het niet en dat moest nu beter. Gelukkig laten weergoden zich een klein beetje voorspellen en was het mogelijk de agenda vrij te maken en zou, volgens de website van het Hallerbos, de bloei van de hyacinten deze week zo ongeveer op zijn top zijn.

MMK_8209-Edit

We kwamen niet bepaald bedrogen uit. Net voor zonsopgang kwamen we aan het bos. We wisten al dat het even zou duren voor het licht echt aan ging.  Waar in Nederland zonsopgang ook echt zonsopgang is, hebben de heuvels in het heuvellandschap rond Brussel de neiging het “aangaan van het licht” enigszins te vertragen. Dat geeft een heel bijzonder effect: de hyacinten zijn blauw en de hyacinten zijn paars. Schitterend!

We hebben tijdens heel veel wandelingen heel veel mooie dingen gezien, maar het moment dat de zon over de heuvels op de hyacinten viel zullen we nooit vergeten. Wat een ongelooflijk mooi gezicht, overdonderend.

Na een paar uur rondgelopen te hebben en op het moment dat de eerste Japanners uit hun bussen werden geladen was het weer mooi geweest. Juist het vroege ochtend licht in combinatie met de blauw paarse bloemen maakt een bezoek aan het Hallerbos meer dan de moeite waard. Of je nu struikelt over de fotografen of niet.

MMK_8186-Edit

 

 

Drie keer S

Om het meteen maar te verklappen: Over Sneeuw, Skies en Spaghetti gaat dit blogje.

Panorama Brixental small

(klik voor groot)

De beste wintersport lunch spaghetti verkopen ze bij de Waldhof te Scheffau. Ten minste, zo was het de afgelopen jaren. En natuurlijk moesten we dat dit jaar een keer of 4 testen. Wetenschappertjes die we zijn. Het aardige is dat je, om er te komen het best op je skies over sneeuw kunt komen. Drie keer S dus.

IMG_0174-Edit-Edit-2

De spag was dit jaar niet van de kwaliteit die we gewent zijn (om een televisienar te citeren). De hoeveelheid kaas was wat magertjes, de pasta zout- en dus smaakloos. De ragout daarentegen was dan wel weer aangenaam. Maar goed dat Maris er toch geen kaas op wil.  De skies waren zeer goed geprepareerd moet ik zeggen. Glijden als een dolle, zeer goede grip op de kanten. Feestje. Ik heb voor het eerst sinds jaren geen moment gedacht dat ik aan nieuwe schoenen toe ben. Ligt het dan toch gewoon aan mijn onkunde op afgeraspte of pappige pistes? Ben ik gewoon een mooie sneeuw skiër? Nou dat mooie sneeuw skien ging prima dit jaar. Dagen met zon afgewisseld met verse sneeuw. Knap koud was het, dus niet al te veel pap en de dalafdalingen op noordhellingen lagen er perfect in.  Wat wil je nog meer? Als zelfs Maris een zwarte piste prefereert boven een blauw pad, dan moet het wel een goed ski jaar zijn geweest. Op naar volgend jaar!

16636903115_ca71076cf9_o

 

 

 

Verrassend bekend

Al jaren komen we op de Strabrechtse heide en van alle wandelingen  uit het groene boekje die we tot nu toe maakten keken we misschien wel het minst uit naar deze: een wandeling over de Strabrechtse Heide. De hoek van Someren om precies te zijn. Een stukje door de Lieropse bossen langs het Starven, waar we vaak zonsondergangen fotograferen, en vervolgens een lus rond het Witven.

Bunt- en Witven

Hoe mis kun je het hebben, want het was stiekem een prachtige wandeling. Het bospaadje door een fraai open bos langs het bontven was denk ik de grootste verrassing, Het starven lag er niet zo fraai bij als de vorige keer dat we er waren (in de sneeuw toen) maar een grappige heiigheid maakte veel goed.

Bunt- en Witven

In deze hoek is het afgelopen jaar veel bos gekapt met het idee de verdroging tegen te gaan. Het gevolg is een prachtig afwisseld landschap dat het met het weer van vandaag wel heel erg goed doet. Mischien niet de meest fotogenieke luchten, maar de weerspiegeling van het de staalblauwe lucht in het Witven (maar blauwven noemen dan?) zag er fantastisch uit.  Wederom weet het boekje ons te verrassen en dat maakt het een aangename bezigheid, dat wandelen.

Bunt- en Witven

Oh wat is het leven mooi als de zon schijnt

Zon is mooi, sneeuw is mooi, maar beide tegelijkertijd staat garant voor de mooiste winter momenten. Als Weeronline.nl dan ook nog een weercijfer 10 uitdeelt…

 

MMK_7477-Edit

Die mazzel hebben we vandaag en we besluiten al vroeg om de zon onder te zien gaan in het Starven op de Strabrechtse Heide.  We zijn er natuurlijk ruim op tijd ook omdat het licht in de winter sowieso niet zo heel hard is. We worden begroet door een stel koeien. Nu is Mariska een erkend koeienknuffelaarster dus dat komt mooi uit.

MMK_7402

De zonsondergang was misschien niet de mooiste ooit, maar zeker de moeite waard en de sneeuw op de oevers en het ijs op het ven maken het het plaatje af. Weer een heerlijke dag in de sneeuw.

Mariska’s impressie van de zonsondergang

Marc’s plaatjes

bijltjesdag voor bomen

Die bomen van tegenwoordig zijn ook niet meer wat ze ooit waren. Stonden ze vroeger fier in storm en wind, nu is het eerste de beste sneeuwbuitje voldoende om de takken te doen knakken, de kruinen te  doen buigen of gewoon het hele gevaarte met wortel en al uit de grond te doen trekken.

IMG_1442

Was het daarom dat dat we van de boswachter het bos niet in mochten? In elk geval duurde de tocht naar de Hut net even langer dan normaal en was deze er niet minder fraai door. Van mij mag er nog flink wat sneeuw volgen deze winter.

IMG_1441

Een grens gevalletje

Jaja, we zijn halverwege.  Halverwege de 30 wandelingen beschreven in het groene boekje. Het boekje dat ons leven bijna begint te beheersen. Bijna zijn we er, maar nog niet helemaal.

BaarleVandaag kiezen we voor een korte wandeling in en rond Baarle Nassau en Baarle Hertog. Voor diegenen die niet hebben opgelet  op school. Baarle Hertog is een Belgische enclave in Nederland, iets ten zuiden van Tilburg. Grappig genoeg is Baarle Nassau her en der een enclave in in Baarle Hertog, in België dus. Volgt u het nog? Kijk Wikipedia er maar eens op na. Het ontstaan en de geschiedenis van dit fenomeen is best grappig.

De wandeling zelf is ook zeker de moeite waard. We verwachtten eigenlijk een dramaatje alla Dongen, maar dat valt alleszins mee. Hoewel een groot deel van  de wandeling over verharde wegen gaat (met barefoots blijft een niet verharde weg een stuk aangenamer) en we continue overreden worden door auto’s, afwisselend met zwart op gele en  rood op witte nummerborden, is het grenshoppen  echt grappig. Je ziet het aan de architectuur, de nummerplaten natuurlijk, het wegdek en aan de huisnummers. Overal wordt je herinnerd aan de tweedeling in deze contreien.

Baarle

 

Wij kiezen ervoor de wandeling om de tegen gestelde richting te lopen zodat we richting de soep lopen, wel zo aangenaam deze tijd van het jaar. Na de soep gaan we in een kilometer nog een keer of 4 de grens over. Het blijft grappig. Zo ben je in België en zo sta je weer in het moederland.

Baarle

Het venijn & de schoonheid…

…zitten aan het eind. Dat is wel het verhaal bij onze tweede wandeling volgens ‘het boekje’ over de Loonse en Drunense duinen.

Wij starten onze wandeling bij het gehucht Giersbergen, bij de plaatselijke herberg. Het eerste deel van deze 12 kilometer lange wandeling voert ons een heel eind over een ruiterpad. Over de grens van de bewoonde wereld en het bos. Al slalommend om de modder en overdaad aan paardenuitwerpselen had ik het gevoel dat dit een lange en eentonige wandeling zou worden. Gelukkig kwam hier na een paar kilometer een eind aan, de route duikt eindelijk het bos in.

Loonse en Drunense Duinen

Het valt ons op dat het landschap wat heuvelachtig wordt, het teken dat hier toch flink wat stuifzand is afgezet door de loop der jaren, en al gauw staan wij bij de eerste open vlakte met stuifzand. Wat ons hier opvalt is de aanwezigheid van een klein ven. Dit is toch vrij uniek in een dor en droog landschap.

Na een korte fotostop wandelen wij over dit gedeelte met stuifzand weer het bos in. Ergens in het midden ligt er, vanuit het niets, een heel heideveld. Dat maakt dit gebied toch wel uniek, de diversiteit is hier erg groot.

Loonse en Drunense Duinen

Na een kilometer of tien worden de beentjes toch wat moe en beginnen wij best trek te krijgen in een kop soep bij de herberg. Alsof het duiveltje ermee speelde heeft hij het venijnigste stuk voor het laatst bewaard. Een grote open zandvlakte en de pijltjes wezen richting een ‘bergkam’ met bomen. De paden en het uitzicht vanaf deze heuvel maken het ploeteren door het zand meer dan goed.

De route voert ons daarna nog wat langer over het zand heen. De benen zijn toch wel aan het einde van het Latijn wanneer we aankomen bij de herberg voor een lekkere kop soep.

Al met al was het een leuke wandeling, waarbij het laatste deel veruit het mooist is, maar ook het zwaarst.

Loonse en Drunense Duinen

The outdoor adventures of us and our cameras