Blauw wordt rood en zwart en eindigt in rood


Vandaag staat een excursie naar een van Spanje’s meest dierbare heiligdommen op het programma. Het is op deze plek dat de opmars van de Moren werd gesmoord, en de reconquista begon, ergens in het jaar 722.  Vervolgens duurde het nog even voordat het hele schiereiland weer in christelijke handen was (kennelijk erg belangrijk toen) en vandaar dat al op ruim dertig kilometer van Covadonga, want zo heet de plek, het verkeer al wordt geregeld, gesplitst en omgeleid.

Wij kiezen ervoor dit gebied op een doordeweekse dag te bezoeken wat betekend dat je gewoon voor de deur kunt parkeren. Wel net zo makkelijk. Allereerst belanden we in een grot waar de kaarsjes welig branden en de Spanjaarden devoot hun hoofd buigen en bidden tot de heilige maagd die bovenstaande historische gelegenheid heeft mogelijk gemaakt (dat geloofd men ten minste) . Wij vragen slechts om enige steun voor aanstaande tocht en die blijken we nodig te hebben.Santacueva

We hebben al eens eerder gewag gemaakt van het idee van blauwe, rode en zwarte wandelingen en volgens het boekje zou ook de tocht van vandaag weer het stempeltje blauw mee krijgen. Niets is minder waar. Vanaf het moment dat we de kapel verlaten en de tocht echt beginnen gaat het omhoog, stijl omhoog, door beekbeddingen, over keien, klei en ander glibberig spul, omhoog.  Blauw, wordt rood, donker rood, haast zwart. Helaas zijn we wandelstokken vergeten maar gelukkig staan er best veel berkjes onderweg. Zo gaan we voorzien van verse wandelstokken de uitdaging aan.

Moet gezegd, eenmaal boven, de nodige verwensingen en ander ongemak achter ons latend, komen we aan op een erg fraaie “alpen” weide. Her en der zien we sporen van wroetende zwijnen en nog veel meer sporen van grazende koeien (van die soort die altijd in de weg staat). Het doel van de wandeling is een grot genaamd ‘Cueva de Orandi’.

MMK_7285_sml

Daar aangekomen rijst de vraag of we onze benen willen breken door dezelfde weg terug te gaan (blauw mijn achterste) of dat we op de kaart vertrouwen en een paadje over een bergkam  nemen.

De geschiedenis zal uitwijzen of het de juiste keuze was, we gingen voor de bergkam. De belangrijkste les hieruit: ‘Daar waar een koe kan gaan,  kunnen ook wij het aan’. Met onze zo juist aangeschafte stokken (goed spul, berkenhout!), het besef dat afdalen wellicht een slechter alternatief is dan stijgen en de gedachte dat koeien dit pad echt gebruikt hebben, gaan we door. Al vragen we ons om de honderd meter af waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn.  De overvliegende gieren geloven we wel, de bramen, brem en andere stekelbossen doen ons niets meer en wat zijn we blij als we een paar honderd meter hoger een paar hutten zien. Precies zoals de kaart aangaf!

MMK_7298_sml

De afdaling is een weelde vergeleken met alles wat we tot nu toe hebben meegemaakt en geloof me, een glas cola bij de auto heeft nog nooit zo goed gesmaakt! Hiep hiep voor alle heiligen in de Santacueva en vooral de twee geofferde berkentakken!

‘s Avonds breekt de lucht nog een keer open en haasten we ons naar de kust om de zonsondergang te fotograferen, een fantastische zonsondergang. Een heerlijke manier om deze enerverende dag mee af te sluiten.

MMK_7371_sml

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *