Hier aan de kust…

Cantabrië en Asturië staan bekend om de kusten. Rotskusten met daarin idyllische strandjes verweven, hoge kliffen en her en der staan stukken rots eenzaam in de zee waar golfen ze proberen kapot te beuken. Een aantal van die stranden hebben we eerder deze week bezocht, maar vandaag besluiten we het een stukje verderop te zoeken. Als je zoekt op Cantabrië en kust kom je steevast bij de “Costa Quebrada” uit, het mooiste stukje net boven Liencre.

MMK_7413_sml

Nadat we ons door een ongelofelijk lelijk toeristendorp hebben geworsteld en de auto hebben geparkeerd bij een vaag strandtentje lopen we het Playa de Arnia  op. In een hoekje zitten twee strandwachters (een veilig gevoel) te waken over ons, drie andere bezoekers en 4 hondjes. Het strand is werkelijk prachtig en de rotsformaties onwerkelijk. We hebben ons bezoek zo gepland dat we rond eb aan zouden komen (lang leve getijden tabellen) wat ons de mogelijkheid geeft uitgebreid rond te wandelen, te klauteren en te fotograferen.  Wat een fotogeniek strand is dit!

MMK_7571_sml

Omdat we voor een foto wat meer water nodig hebben, besluiten na verloop van tijd eerst te gaan lunchen in bovengenoemde strandtent. Ineens begrijpen we waar al die auto’s van zijn die dubbel geparkeerd op de parkeerplaats zijn verschenen. De hele hut staat vol. Wat een kippenhok. Maar wel een kippenhok met de beste jamon (iberico) die we deze vakantie mochten testen.

MMK_7523_sml

Terug op het strand krijgen we inderdaad het water dat we wensen, zowel van beneden (vloed komt weer op) als van boven (regenhoezen om de camera’s en tassen)  overigens. Desondanks kunnen we de plaatjes maken die we in gedachten hebben.

DSC_0495_sml

Omdat de wandelweg de kliffen op spekglad is geworden van de regen, pakken we de auto voor het volgende strand, Playa del Portio. Hier kunnen we wel de kliffen op, sterker nog we worden er op geblazen.  Ook hier kunnen we een paar fraaie shots maken al hangen we wel met z’n tweeën aan het statief om te voorkomen dat we met camera en al de zee waaien. De wind is echt bizar: hard en aflandig. Bij het afdalen konden we zo ongeveer rechtstandig naar beneden, maar met de plaatjes die wilden.

Urros de Liencres

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *